Kiedy mówimy o zaburzeniach erekcji?
O zaburzeniach erekcji mówi się, gdy przez dłuższy czas (zwykle kilka miesięcy) trudno osiągnąć lub utrzymać erekcję wystarczającą do satysfakcjonującego współżycia. Pojedyncze „wpadki” nie są chorobą. Częstość problemów rośnie z wiekiem, ale dotyczą one także młodych mężczyzn.
Jakie są najczęstsze przyczyny?
Psychologiczne i życiowe: stres, presja „wypadnięcia dobrze”, lęk, depresja, konflikty w związku, przemęczenie, niewyspanie.
Somatyczne (z ciała):
- miażdżyca i choroby serca – naczynia prącia są drobne, więc problemy z erekcją mogą wyprzedzać inne objawy,
- cukrzyca, nadciśnienie, wysoki cholesterol, otyłość,
- palenie, alkohol, narkotyki,
- niedobór testosteronu, choroby tarczycy,
- niektóre leki (np. część leków na nadciśnienie, przeciwdepresyjnych),
- choroby neurologiczne, operacje w obrębie miednicy (np. prostaty).
Wskazówka: jeśli poranne lub nocne erekcje są zachowane, przyczyna częściej jest psychologiczna.
Jakie badania warto zrobić?
Lekarz rodzinny lub urolog zwykle zleca: pomiar ciśnienia, glukozę lub HbA1c, profil lipidowy, czasem testosteron (rano), TSH. Zaburzenia erekcji to dobry pretekst, by sprawdzić serce i naczynia – część badań możesz wykonać bezpłatnie w programie NFZ „Moje Zdrowie” (dorośli od 20 lat).
Jak leczy się zaburzenia erekcji?
- Zmiana stylu życia – ruch, rzucenie palenia, mniej alkoholu, redukcja masy ciała, sen.
- Leczenie chorób podstawowych – cukrzycy, nadciśnienia.
- Leki – lekarz może przepisać leki poprawiające erekcję; nie kupuj ich z niepewnych źródeł w internecie (podróbki mogą być groźne) i nie łącz z azotanami (np. nitrogliceryną).
- Terapia seksuologiczna lub psychoterapia – szczególnie przy przyczynach psychologicznych; pomaga też terapia par.
Do kogo się zgłosić?
Pierwszym krokiem może być lekarz rodzinny. Specjaliści to urolog (w NFZ ze skierowaniem), seksuolog, psycholog lub psychoterapeuta. Rozmowa o erekcji jest dla lekarza rutyną – im wcześniej, tym łatwiej.