Jakie są objawy cukrzycy?
- wzmożone pragnienie, suchość w ustach,
- częste oddawanie dużych ilości moczu, także w nocy,
- zmęczenie, senność, osłabienie,
- chudnięcie mimo normalnego jedzenia (częściej w cukrzycy typu 1),
- nawracające infekcje skóry, dróg moczowych, grzybice intymne,
- trudno gojące się rany,
- pogorszenie ostrości wzroku,
- mrowienie i drętwienie stóp.
Cukrzyca typu 1 i typu 2 – czym się różnią?
Typ 1 – organizm przestaje produkować insulinę; zaczyna się zwykle u dzieci i młodych dorosłych, objawy narastają szybko (dni–tygodnie). Wymaga leczenia insuliną.
Typ 2 – najczęstszy; organizm źle reaguje na insulinę (insulinooporność) i stopniowo produkuje jej za mało. Rozwija się powoli, często bez objawów, sprzyjają mu nadwaga, mała aktywność, wiek, rodzinne obciążenie, przebyta cukrzyca ciążowa.
Jakie badanie wykonać?
- glukoza na czczo (krew żylna): 70–99 mg/dl – prawidłowa; 100–125 mg/dl – nieprawidłowa glikemia na czczo; ≥126 mg/dl w dwóch pomiarach – cukrzyca,
- doustny test obciążenia glukozą (OGTT) – gdy wynik na czczo jest graniczny,
- glukoza przygodna ≥200 mg/dl z objawami – też wskazuje na cukrzycę,
- lekarz może zlecić także HbA1c.
Badanie glukometrem w domu nie służy do rozpoznania cukrzycy. Badanie bezpłatnie zleci lekarz POZ, a obejmuje je też program „Moje Zdrowie” (dorośli od 20 lat).
Kto powinien badać cukier regularnie?
- osoby z nadwagą lub otyłością, mało aktywne,
- osoby, których rodzice lub rodzeństwo chorują na cukrzycę,
- osoby z nadciśnieniem, zaburzeniami lipidów,
- kobiety po cukrzycy ciążowej, z PCOS,
- osoby po 45. roku życia.
Czy cukrzycy można zapobiec?
Cukrzycy typu 1 – nie. Ryzyko cukrzycy typu 2 można jednak wyraźnie zmniejszyć: redukcja masy ciała, codzienny ruch, ograniczenie słodkich napojów i przetworzonej żywności, więcej warzyw i błonnika, sen. Wcześnie wykryta cukrzyca dobrze się leczy, a powikłaniom (oczy, nerki, stopy, serce) można zapobiegać.