Jakie są objawy rzeżączki?
U mężczyzn objawy pojawiają się zwykle po kilku dniach od zakażenia: pieczenie i ból przy oddawaniu moczu, żółtawa lub zielonkawa wydzielina z cewki moczowej, czasem ból jąder.
U kobiet zakażenie bardzo często przebiega bezobjawowo albo daje łagodne objawy: zwiększone upławy, pieczenie przy oddawaniu moczu, krwawienia między miesiączkami lub po stosunku.
Zakażenie gardła i odbytu (po seksie oralnym lub analnym) często nie daje objawów; czasem ból gardła, świąd lub wydzielina z odbytu.
Czy to na pewno rzeżączka?
Podobne objawy dają chlamydia, mykoplazmy, rzęsistek, zakażenie układu moczowego, a u kobiet także grzybica czy bakteryjne zapalenie pochwy. Dlatego nie warto leczyć się „na własną rękę” antybiotykiem z domowej apteczki – może to zamaskować zakażenie i sprzyjać oporności bakterii. Rzeżączka coraz częściej jest oporna na antybiotyki, dlatego leczenie powinien dobrać lekarz.
Jak się bada rzeżączkę?
Najczęściej wykonuje się badanie molekularne (np. PCR/NAAT) z moczu lub wymazu, czasem także posiew z antybiogramem. Często w jednym badaniu sprawdza się rzeżączkę i chlamydię. Gdzie się zbadać:
- Poradnia dermatologiczno-wenerologiczna w ramach NFZ – do dermatologa-wenerologa nie potrzebujesz skierowania.
- Lekarz rodzinny (POZ) – może zlecić część badań i pokierować dalej.
- Ginekolog (bez skierowania) – u kobiet.
- Punkty Konsultacyjno-Diagnostyczne – bezpłatny i anonimowy test na HIV, w części punktów także na kiłę i HCV (lista: aids.gov.pl/pkd).
- Laboratoria prywatne – odpłatnie, bez skierowania.
Leczenie i partnerzy
Rzeżączkę leczy się antybiotykiem według zaleceń lekarza. Partnerzy seksualni z ostatniego okresu też powinni zostać zbadani i leczeni – inaczej łatwo o ponowne zakażenie. Do zakończenia leczenia i kontroli zalecanej przez lekarza unikaj kontaktów seksualnych. Nieleczona rzeżączka u kobiet może prowadzić do zapalenia narządów miednicy mniejszej i problemów z płodnością, u mężczyzn – do zapalenia najądrzy.
Jak się chronić?
- Prezerwatywa przy każdym rodzaju seksu (także oralnym) znacznie zmniejsza ryzyko.
- Regularne badania przy zmianie partnera lub wielu partnerach.
- Badanie przy jakichkolwiek objawach – także jeśli partner ma objawy.