Najczęstsze przyczyny biegunki u psa
- zmiana karmy, zjedzenie resztek lub czegoś ze śmietnika,
- infekcje wirusowe i bakteryjne (np. parwowiroza u szczeniąt),
- pasożyty (robaki, giardia),
- stres, podróż,
- alergie i nietolerancje pokarmowe,
- zatrucia, ciała obce,
- choroby przewlekłe (trzustki, jelit, wątroby, nerek).
Co możesz zrobić w domu przy łagodnej biegunce u dorosłego psa?
- Zapewnij stały dostęp do świeżej wody.
- Na kilka godzin ogranicz jedzenie (dotyczy dorosłych zdrowych psów, nie szczeniąt i psów chorych przewlekle) – zapytaj weterynarza.
- Następnie podawaj małe porcje lekkostrawnej diety (np. gotowany ryż z chudym gotowanym mięsem lub karma weterynaryjna) – według zaleceń lekarza.
- Obserwuj apetyt, aktywność, ilość stolca, obecność krwi.
- Nie podawaj ludzkich leków ani „domowych” środków bez konsultacji.
Czy to groźne dla szczeniaka?
Tak, biegunka u szczeniąt szybko prowadzi do odwodnienia i może być objawem parwowirozy. Każdą biegunkę u szczeniaka, zwłaszcza z wymiotami i apatią, skonsultuj z weterynarzem tego samego dnia.
Jak zapobiegać?
- Regularne szczepienia i odrobaczanie według zaleceń weterynarza.
- Zmiana karmy stopniowo przez kilka dni.
- Nie karm resztkami ze stołu, nie pozwalaj jeść ze śmietnika.
- Dbaj o czystość miski i wody.
Jak ocenić, czy pies jest odwodniony?
Odwodnienie to główne ryzyko biegunki. Objawy to suche, lepkie dziąsła, apatia, zapadnięte oczy, brak chęci do picia i wolno wracający do pozycji fałd skóry na karku (po lekkim uniesieniu i puszczeniu skóra nie opada szybko). Pies z takimi objawami wymaga pilnej wizyty u weterynarza, często z kroplówką – nie próbuj leczyć go samodzielnie.
Jak opisać problem weterynarzowi?
Przygotuj informacje: od kiedy trwa biegunka, ile razy dziennie, jak wygląda stolec (wodnisty, ze śluzem, z krwią), czy pies wymiotuje, co jadł w ostatnich dniach, czy zmieniałeś karmę, kiedy był szczepiony i odrobaczany, czy ma kontakt z innymi zwierzętami. Zdjęcie stolca w telefonie często pomaga. Weterynarz może zlecić badanie kału, testy w kierunku parwowirozy lub giardii, badania krwi albo USG jamy brzusznej.